Follow by Email

Πέμπτη, 3 Απριλίου 2014

21/05/2010

Από την πρώτη στιγμή που σε είδα ήξερα ότι πρέπει να σε αγαπώ με ολες μου τις δυνάμεις όσο περισσότερο μπορώ
Ότι δεν μπορώ να παψω να σε αγαπώ ουτε στιγμή
Και αυτή την αγάπη θα την θυμάμαι και θα κουβαλαω για πάντα μέχρι να πεθάνω
Σε κάθε ανόητο τσακωμό μας που θα συμβεί ,σε κάθε μου νευριασμένο ξενύχτι που θα έρθει ανησυχώντας για το που είσαι , σε κάθε σου κλάμα, σε κάθε Κυριακή μεσημέρι που περάσαμε αγκαλιά βλέποντας μια ταινία στην τηλεόραση, σε κάθε μου ξέσπασμα, θα θυμάμαι το πόσο σε αγαπώ.
Και θα ευχαριστώ τον όποιο θεό υπάρχει, υπήρξε η θα υπάρξει , που μπόρεσα στην ζωή μου και αντίκρισα εκείνα τα υπέροχα μάτια μια ημέρα του Μαΐου
Εκείνο το χαμόγελο που ήρθε και μου άλλαξε τον κόσμο
Και θα ευχαριστώ το σύμπαν και όποιον άλλον μπορώ, που μπόρεσα να ακούσω από τα χείλια σου ‘’σ’αγαπαω μπαμπάκα’’
Θα ευχαριστώ την μητέρα σου που σε έφερε στην ζωή και σε γνώρισα.
Μα πάνω από όλα θα ευχαριστώ εσένα που με έκανες για πρώτη φορά να το αισθανθώ και να  πω …..
….Είσαι ο έρωτας και η αγάπη της ζωής μου
Ότι έχω και ότι είμαι είναι δικά σου

Για πάντα

Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

Τίποτα δεν είναι αυτονόητο



Αν το διαβάζετε αυτό, σημαίνει ότι βρήκα κάτι να γράψω.
Οπότε, μπράβο μου!
Έχω την τάση να λέω ασταμάτητα πόσο εύκολο μου είναι να γράφω.
Αλλά αυτό ...είναι το πιο δύσκολο πράγμα είχα ποτέ να γράψω.
Δεν υπάρχει εύκολος τρόπος για να το πω, έτσι απλά θα το πω.
Συνάντησα κάποια πριν χρνια. Ήταν τυχαίο. Δεν έψαχνα για κάτι.
Δεν ήμουν στην προσπάθεια. Ήταν μια υπέροχη καταιγίδα.
Είπε κάτι. Είπα κάτι άλλο. Το επόμενο που ξέρω, είναι ότι ηθελα να περάσω περισσότερο από τον χρόνο μου σε αυτή την συζήτηση.
Είναι θεοπάλαβη ... με τέτοιο τρόπο που με κάνει να χαμογελώ όταν παίρνει το φαγητό από το πιάτο μου .
Είναι απίστευτα νευρωτική και γκρινιάρα… με τέτοιο τρόπο που με κάνει να θέλω να την χτυπήσω.
Η συντήρηση που απαιτείται είναι σοβαρή υπόθεση.
Τα κακά νέα είναι ότι δεν ξέρω πως να είμαι μαζί της τώρα.
Και με κατατρομάζει. Γιατί αν δεν είμαι μαζί της τώρα,έχω την αίσθηση ότι θα χαθούμε.
Είναι ένας μεγάλος κακός κόσμος με στροφές και ανηφόρες, όπου οι άνθρωποι
έχουν την τάση να ανοιγοκλείνουν τα μάτια τους και να χάνουν τη στιγμή ...
την στιγμή που θα μπορούσε να αλλάξει τα πάντα.
Δεν ξέρω τι θα γίνει με εμάς, δεν μπορώ να πω γιατί να σπαταλήσει
έστω και λίγη πίστη σε κάποιον σαν εμένα αλλά ρε γαμώτο μυρίζει υπέροχα.
Και φτιάχνει υπέροχα μακαρονια.
Αυτό πρέπει να μετράει, έτσι δεν είναι;


Είναι τόσο ωραίο να ξενυχτάς γιατί θυμήθηκες μια συζήτηση σας ή μια γκριμάτσα
Ένα φιλί στα πεταχτά η σκόρπιες κουβέντες στο πόδι.
Και να για άλλη μια φορά να θέλω να γράψω αυτές τις σκέψεις. Τελικά είναι πιο πολύ δύσκολο από ότι πίστευα 
Εγραφα ότι Κάθε "σιδηροδρομικός σταθμός" είναι η πύλη μας για το ένδοξο και το άγνωστο. Κάθε μας "ταξίδι" εκφράζει μια απόπειρα να μετατρέψουμε το όνειρο σε πραγματικότητα.
Και εγώ αναρτιέμαι ποια είναι αυτά τα όνειρα.
Λεω πως μας προσπερνούν οι καταστάσεις.
Μα εγώ ξέρω πως το μέλλον είναι ένα φύλλο χαρτί και εκεί πάνω εμείς γράφουμε την δική μας ιστορία.
Είναι με τέτοιο τρόπο φτιαγμένη η ζωή που έχει υπολογίσει αυτό το ρίσκο πολύ πριν εσύ κληθείς να το πάρεις.
Έτσι είναι το πάθος καρδιά μου… ένας Θεός που ή σου δίνει ζωή ή σου την παίρνει και εσύ όπως και να έχει, απλά τον προσκυνάς.
Κι η προϋπόθεση του πάθους είναι να καταθέσεις την ψυχή σου, το αιώνιο αυτό δώρο, το είναι σου, θυσία στον βωμό ενός άγνωστου θεού, που το μόνο που σου έχει προσφέρει είναι ένας ενθουσιασμός τέτοιου μεγέθους ώστε να πιέζεις τον εαυτό σου να πιστέψει σε αυτόν και η θυσία στην οποία θα προβείς, να μην συνοδεύεται από δισταγμούς, να φαντάζει απλά ιδανική.



Είναι κάτι νύχτες που το κορμί μου ζητά το δικό σου. Ψάχνει κόγχη ζεστή να φωλιάσει, να νοιώσει την ύπαρξή σου. Να ξεχαστεί πλάι σου, να σβήσει το εγώ στο εμείς. Θέλει να πάψει να το ορίζει η σκέψη, η λογική... Να αφεθεί σαν εύπλαστο, ακατέργαστο υλικό στις αισθήσεις. Να τρέξει επάνω του το χάδι σου, το υγρό βλέμμα, οι σιωπές του παθους...Το άγγιγμα πάνω στο δέρμα είναι όλο που ζητάει, η ανατριχίλα της αφής. Τότε, χίλιες λέξεις δεν φτάνουν, μήτε τηλεφωνήματα για να καλύψουν το κενό της πράξης.
Δεν φτανει ουτε ‘’ενα μηνυμα στο κινητο μου, σε μια δημοσιευση στο φβ, σε μια αφιερωση στο ραδιο, σε ενα κουλτουριαρικο σκοπο απο αυτους που χαζοσφυριζεις συνεχεια...’’

Είναι κάτι νύχτες που το κορμί μου επιθυμεί ν' αποκοιμηθεί στα αλλότρια όνειρα σου, να πάψουν να το ορίζουν τα δικά του. Δεν ενδιαφέρεται για τις προοπτικές ή την ποσότητα στον χρόνο, το τώρα γίνεται η ύψιστή του απαίτηση. Θέλει να απεκδυθεί τον εαυτό του, να γενεί δοξάρι στις χορδές της απόλαυσης.
YΓ
Ξερω πώς τίποτα δεν είναι αυτονόητο και πρέπει να το λέω πιο συχνά αλλα…
Σε Αγαπώ

Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013

Αυταπάτες.



-Έκανα ό,τι έκανα για καλό.
-Της δικής σου ευτυχίας η των άλλων?
-Έχει σημασία?
-Φυσικά. Εξαρτάτε τι είναι ευτυχία για τον καθένα
 -Της ευτυχίας ; Ξέρεις τι είναι ευτυχία;
-Αυτό που σε κάνει να κοιμάσαι το βράδυ
-Όχι φιλε μου.Ειναι ψεύτικες ιστορίες που λέμε συνεχώς ο ένας στον άλλο,
μέχρι να ξεχάσουμε πως είναι ψέμα.
-Μπορεί και να είναι έτσι αλλά τι μένει αν παρατήσουμε το ψέμα;Πονος.
Μια καταβόθρα που περιμένει να μας καταπιεί.
-Όχι φιλε μου,ο πονος δεν είναι καταβόθρα.
Είναι σκάλα.
-Σκαλα?
-Ναι σκαλα.Και ξερεις,πολλοί προσπάθησαν να την ανέβουν,
έπεσαν και ποτέ δεν ξαναπροσπάθησαν
Η πτώση είναι που τούς τσακίζει
Σε άλλους δίνεται η ευκαιρία να αναρριχηθούν ,αλλά αρνούνται
Προσκολλώνται στην ευτυχία ...ή τον θεο...ή την αγάπη.
Αυταπάτες.
  
Μόνο η σκάλα υφίσταται.Και ο μόνος σκοπός, η άνοδος.

Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

«μακριά γαϊδούρα»

Όσοι ανήκετε σε αυτές τις ηλικίες ..θα καταλάβετε: «H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε...Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να... μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα.
Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάζαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου.
Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντας μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.. Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε; Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη! Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2013

Xάσιμο χρόνου

Αυτό που δεν σου λένε είναι πόσο σκληρό είναι.


Το να μεγαλώνεις, να βρίσκεις
την θέση σου στον κόσμο και να αποδέχεσαι την μοίρα σου.

Αλλά αν είσαι τυχερός έχεις κάποιον
στη ζωή σου που σε καταλαβαίνει και σε αποδέχεται γι' αυτό που είσαι,

κάποιος που σε σπρώχνει ευγενικά προς το πεπρωμένο σου.

Υποθέτω πως ναι, θα μπορούσατε να πείτε
πως γεννήθηκα για να γίνω ένας μεγάλος κόπανος για να μη πω μαλάκας.

Κάτι που είναι περίεργο γιατί σίγουρα
ήθελα κάτι άλλο για τον εαυτό μου,


κάτι μεγάλο...


Μεγαλύτερο απ' την ζωή.


Αλλά είναι χάσιμο χρόνου,το να θέλεις πράγματα, γιατί αργά ή γρήγορα ό,τι θέλεις θα
έρθει και θα σε χτυπήσει φιλικά στον ώμο.


Και ίσως θα πρέπει να είσαι έτοιμος....
Αλλά ποιος είναι?

Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2012

Η επιστήμη κάνει θαύματα



-Χρόνια πολλά σοφέ γέροντα
-Άρχισες την κοροϊδία?
-Εγώ? Όχι γλυκέ μου. Απλά χαίρομαι για τα γενέθλια σου
-Χαίρεσαι?
-Ναι. Μάλιστα λέω να σου κάνω και ένα δώρο?
-Δώρο? Εσύ?
-Φυσικά.  Σήμερα λέω να εκπληρώσω μια σου επιθυμία.
-Εύκολο. Μπορείς να εξαφανιστείς?
-Μα γιατί είσαι σκληρός μαζί μου?Ενας μεσήλικας πρέπει να αγαπάει τον εαυτό του
-Δεν είμαι μεσήλικας
-Ναι καλά.  Πρόσεξε όταν σβήσεις κεράκια μη πάρετε φωτιά
-Άντε χάσου βλάκα. Μα δεν ντρέπεσαι? Και σήμερα  ήρθες να με κοροϊδέψεις?
-Όχι όχι. Η αλήθεια είναι ότι σήμερα ήρθα να σου μεταφέρω τα ευχαρίστα νέα
-Έλα τι?
-Πήρα τα αποτελέσματα από το τεστ IQ που σου έκανα
-Μου έκανες εμένα τεστ? Πότε?
-Δεν είναι αυτό το θέμα μας αλλά ότι έχω τα αποτελεσματα.Θεε μου είμαι πολύ χαρούμενος
-Θα με σκάσεις ,πες μου τι λένε
-Είναι αρνητικά
-Άντε χάσου γελοίε. Λέω και εγώ κάτι σοβαρό θα είναι
-Μα πώς να σε πάρω στα σοβαρά με αυτά που κάνεις?
-Τι έκανα πάλι?
-Μα είναι δυνατόν να σε παίρνει από κάτω που έγινες 40?
-Στατιστικά έχω ζήσει περισσότερα από τα μισά μου χρόνια, πώς θέλεις να είμαι?
-Αισιόδοξος. Η επιστήμη κάνει θαύματα
-Που κολλαει η επιστήμη με εμένα
-Έχεις δίκιο. Στην περίπτωση σου έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά. Πάντως μη ανησυχείς. Τώρα με τα βιαγκρα πάντα θα μπορείς να έχεις το δικό σου ποιοτικό 5λεπτακι.
-Ε όχι και 5λεπτακι
-Ελα ρε.! Ανακάλυψες και το λεβιτρα? Η το σιαλης?
-Είσαι κακός και απαίσιος
-Αχ! Και να σκεφτείς ότι είχα τόσες ελπίδες για εσένα
-Και τώρα δεν έχεις?
-Σταμάτησα να έχω από χθες το βράδυ
-Γιατί?
-Να, σε κοιτούσα στον καθρέφτη την ώρα που ξυριζόσουν και αναρωτιόμουν «Θεέ μου είναι δυνατόν αυτός να είναι το δυνατότερο και γρηγορότερο σπερματοζωάριο»?


Υ.Γ.


Εμπορική ονομασία
Levitra (βαρτεναφίλη)
Cialis (ταδαλαφίλη)
Viagra(σιλδεναφιλη)
Τρόπος δράσης
Δεν είναι αφροδισιακό. Απαραίτητη η ύπαρξη σεξουαλικής διέγερσης.

Τον πρώτο μήνα χρειάζεται συστηματική χορήγηση πριν την πράξη ή και κάθε βράδυ θεραπευτικά.

Δεν είναι αφροδισιακό. Απαραίτητη η ύπαρξη σεξουαλικής διέγερσης.

Τον πρώτο μήνα χρειάζεται συστηματική χορήγηση πριν την πράξη ή και κάθε βράδυ θεραπευτικά.

Δεν είναι αφροδισιακό. Απαραίτητη η ύπαρξη σεξουαλικής διέγερσης.

Τον πρώτο μήνα χρειάζεται συστηματική χορήγηση πριν την πράξη ή και κάθε βράδυ θεραπευτικά.

Χρόνος δράσης
20΄ περίπου μετά τη λήψη
2-3 ώρες περίπου μετά τη λήψη
1 ώρα περίπου μετά τη λήψη
Περίοδος δράσης
4 ώρες περίπου
36 ώρες περίπου
4 ώρες περίπου

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012

U = S / t



-U = S / t
-Τι είναι πάλι αυτό?
- Απλοί τύποι της φυσικής. Όσο μειώνεις την ταχύτητα, μεγαλώνει ο χρόνος!
-Τώρα εσύ κάτι θέλεις να πεις σωστά?
-Έλα ρε. Τσακάλι είσαι
-Άντε πες το
-Χαλαρά φίλε μου,χαλαρα
-Σε κόλλησαν εκεί στην Θεσσαλονίκη?
-Όχι ρε. Απλά συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει λόγος να τρέχω για να τα προλάβω όλα.
-Τι τρέχεις ρε ?θα μας τρελάνεις? Εδώ καλά καλά δεν δουλεύεις και μου λες ότι τρέχεις?
-Είσαι ανόητος το ξέρεις? Δεν μπορείς μια φορά στη ζωή σου να μιλήσεις σοβαρά?
-Συγγνώμη έχεις δίκιο. Έλα πες μου τι έπαθες?
-Ωρίμασα
-Ναι και έπεσες από το δέντρο. Να σου πω εσύ είπες να μιλήσουμε σοβαρά
-Όχι όχι δεν έχεις δίκιο. Σοβαρά μιλαω. Πρέπει να αρχίσω και να ρίχνω στροφές στην ζωη μου, να την δω λιγο πιο σοβαρά
-Αν ο Θεός ήθελε να παίρνουμε τη ζωή στα σοβαρά, δεν θα μας είχε δώσει την αίσθηση του χιούμορ.Εσυ μου το εχεις μάθει
-Αλλάζει με τα χρόνια ο ανθρωπος φιλε μου
-Έλα! Και για πες μας σοφέ γέροντα τι σε έχει διδάξει η ζωή?
-Η ευτυχία μου είμαι εγώ. Όχι εσύ. Όχι μόνο γιατί εσύ μπορεί να είσαι περαστικός, αλλά και επειδή θέλεις να είμαι αυτό που δεν είμαι.
-Εγώ σου φταίω πάλι?
-Εσύ με έχεις κάνει να τρέχω συνεχεία και να αναζητώ ανούσιες απολαυσεις χάνοντας τον χρόνο. Να περάνε τα χρόνια και μετά να αναρωτιέμαι αν εχω πραγματικά απολαυσει την ζωη. Σπαταλη χρόνου
-Τίποτε δεν είναι πραγματικά σπατάλη χρόνου, όταν το απολαμβάνεις.
-Δεν έχεις άδικο αλλα δεν ειμαι έτσι εγώ
-Αν ο Θεός σε ήθελε διαφορετικό, θα σε είχε πλάσει διαφορετικά.
-Άρχισες ξανα? Το αποφάσισα. Πρέπει να ξεφύγω από εσενα
-Και πως θα το καταφέρεις αυτό?
-Θα σε εκδικηθώ με τον πιο βάναυσο τρόπο που μπορείς να φανταστείς. Θα σε ξεχάσω.
-Μα ετσι θα είναι σαν να ξεχνάς τον ιδιο σου τον εαυτο
-Μα δεν γινετε,καποιος τρόπος θα υπάρχει να απαλλαγώ από εσενα
-Ναι υπάρχει
-Ποιος
-Να αποδεχτείς την πραγματική φύση του χαρακτήρα σου
-Δεν σε καταλαβαίνω
-Να στο πω διαφορετικά λοιπόν. Ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του, ούτε τη γνώμη άλλαξε ούτε την κεφαλή του.
-Δηλαδή?
-Καληνύχτα γλυκέ μου